Ayrı Düşen Aileler, Sevdiklerine Kavuşamadan Hayatlarını Kaybediyor

Ankara

Anadolu Ajansı'nın "Kore Savaşı'nın Son Tanıkları: Ayrı Düşmüş Aileler" başlıklı özel dosya haberinin ilk bölümü, Kore Savaşı'nın ardından ayrılan ailelerin yeniden bir araya gelme çabalarını ve uzmanların bu konudaki değerlendirmelerini ele alıyor.

İkinci Dünya Savaşı sonrasında, Kore Yarımadası'ndaki Japon işgali sona erdi. Bu dönemde, ABD ve Sovyetler Birliği ideolojik farklılıklar nedeniyle yarımadayı ikiye böldü.

1948 yılında, Kuzey Kore Kim Il-Sung tarafından bağımsız bir devlet olarak ilan edilirken, Güney Kore aynı yıl cumhuriyetini kurdu.

1950'de başlayan Kuzey Kore'nin Güney Kore'ye saldırısıyla üç yıl süren savaş patlak verdi, ancak 1953'teki Panmunjom Ateşkes Anlaşması ile çatışmalar sona erdi, resmi bir barış anlaşması yapılmadı.

Savaş sonrasında Kore halkları arasında çekilen sınır, milyonlarca insanın ailesinden uzak kalmasına neden oldu.

İki ülke vatandaşları arasındaki iletişim zorlukları nedeniyle, on binlerce kişi ailesinin durumunu bilemeden hayatını sürdürmek zorunda kaldı.

Güney Kore Birleşme Bakanlığı'nın Ocak ayında yayımladığı verilere göre, 2025 yılı sonuna kadar 134 bin 516 Güney Kore vatandaşından 101 bin 148'i ailelerine kavuşamadan vefat etti.

Aileleri bir araya getirmek amacıyla iki ülke arasında 2000'den bu yana 21 buluşma programı düzenlendi. Ağustos 2018'deki son buluşma, yaklaşık 20 bin kişinin sevdikleriyle buluşmasına olanak sağladı.

Ancak Kuzey ve Güney Kore arasındaki gerginlikler, bu programların düzenli yapılmasını engelliyor ve birçok Güney Koreli, bir sonraki buluşmada ailelerine kavuşmanın hayalini kuruyor.

Kısa süreliğine seçilen az sayıda kişi buluşmalarla sevdiklerini görse de, çoğu yaşlı birey aileleriyle görüşemeden yaşamını yitiriyor.

ABD merkezli kar amacı gütmeyen "Divided Families USA" kuruluşunun yöneticisi Paul Kyumin Lee, AA muhabirine bu durumun tarihini ve ailelerin buluşmalarını sağlama çabalarını anlattı.

Ailelerin Yeniden Buluşma Çabaları

Lee, kendi dedesinin de kardeşini göremeden vefat ettiğini ve bu nedenle konunun kendisi için kişisel bir önem taşıdığını belirtti. Koreli Amerikalıların hikayelerini toplayarak, arşivlemeye çalıştığını ifade etti.

Ailelerin buluşmasına yönelik girişimlerin 1980'lere kadar uzandığını belirterek, 1983 yılında Kore Yayın Kurumu tarafından hazırlanan "Ayrılmış Aileleri Bulmak" adlı programa dikkat çekti.

Lee, bu programın ailelerin yaşadığı acıları gündeme getirerek farkındalığı artırmada önemli bir rol oynadığını vurguladı.

Buluşmaların Sınırlı ve Kontrollü Yapısı

Lee, iki Kore hükümetinin resmi çabalarına değinerek, buluşmalar için ayrılan kontenjanların sınırlı olduğunu belirtti.

Buluşmaların genellikle sınırın kuzeyinde çok kontrollü bir ortamda yapıldığını ve Kuzey Kore'nin bu süreçte dikkatli davrandığını ifade etti.

Güney Kore'de başvuranların yaş ortalamasının 83 olduğunu belirten Lee, birçok kişinin buluşmalar gerçekleşmeden önce yaşamını yitirdiğini söyledi.

Gerçekten Acıları Hafifletiyor mu?

Lee, Güney Kore hükümetinin her yıl yaptığı anketlerin ailelerin en büyük arzusunun sadece görüşmek değil, ailelerinin durumunu öğrenmek olduğunu gösterdiğini belirtti.

Yüz yüze buluşmaların gerçekten acıları dindirip dindirmediğinin tartışmalı olduğunu ifade eden Lee, "Birkaç günlük görüşmeler, uzun yılların ayrılığını telafi etmiyor. Tekrar ayrılmak zorunda kalmak, çifte travmaya yol açabiliyor." dedi.

Lee, buluşmaların her zaman en iyi çözüm olmayabileceğini belirterek, "Bazı insanlar için mektup yazmak veya video ile iletişim kurmak daha uygun olabilir." değerlendirmesinde bulundu.