Filistinli Cemalat’ın Yarım Kalan Hikayesi: Kopan Bacağını Fotoğraflarda Arıyor

Gazze Şeridi'nde yaşanan insani dramın en acı yüzlerinden biri, henüz çocukluğunun baharında olan küçük Cemalat'ın hikayesiyle bir kez daha gözler önüne serildi. Gazze kentinin kuzeyindeki Et-Tuvam bölgesinde, Mayıs 2026'da gerçekleştirilen İsrail saldırısı, sıradan bir ailenin hayatını sonsuza dek değiştirdi. Savaşın yıkıcı yüzüyle çok erken yaşta tanışan Cemalat, bu vahşi saldırıda sol bacağını kaybederek ampute edilmek zorunda kaldı. Ailesi ise küçük kızın bu yeni ve zorlu yaşam koşullarına uyum sağlayabilmesi için büyük bir yaşam mücadelesi veriyor.

Yedi Yıllık Özlemin Ardından Gelen Büyük Yıkım

Cemalat’ın annesi Reşa Dabban, kızının dünyaya geliş sürecini ve sonrasında yaşadıkları trajediyi gözyaşları içinde anlattı. Evlat sahibi olabilmek için tam yedi yıl boyunca zorlu bir mücadele verdiklerini belirten acılı anne, büyük bir sevgiyle büyüttükleri kızlarının çocukluğunun elinden alınışına tanıklık ediyor. Saldırı öncesinde Beyt Lahiya bölgesinde yaşayan aile, İsrail'in yoğun bombardımanları nedeniyle evlerini terk etmek zorunda kalarak bir çadıra sığınmıştı. Ancak sığındıkları bu derme çatma çadır da onları savaşın acımasızlığından korumaya yetmedi.

"Tek Suçumuz Gazze’de Yaşayan Birer Çocuk Olmak"

Saldırı gününü dün gibi hatırlayan anne Reşa Dabban, hiçbir askeri faaliyetle ilişkisi olmayan sıradan bir aile olduklarını vurguladı. Çadırlarında sakin bir sabah geçirip kahvaltılarını yaptıktan hemen sonra, kaldıkları yerin hemen yanının doğrudan hedef alındığını belirten Dabban, o dehşet anlarını şu sözlerle aktardı: "Bir anda büyük bir patlama oldu. Kızımın bacağı oracıkta parçalandı. Ben ve oğlum da yaralandık ancak bizim yaralarımız bir şekilde iyileşti. Ne yazık ki kızım bacağını kaybetti." Hareketli, koşmayı ve oyun oynamayı çok severdi diyen anne, kızının artık çadırdan dışarı bile tek başına çıkamadığını söyleyerek, "Bu masum çocuğun ne günahı vardı? Onun tek suçu Gazze'de doğmuş ve burada yaşayan bir çocuk olmak" diyerek dünyaya haykırdı.

"Anneciğim, Fotoğraftaki Bacağımı Bana Uzat"

Cemalat'ın henüz bacağını kaybettiğini tam olarak algılayamadığını ve sürekli onu aradığını belirten anne, yaşadıkları en sarsıcı anlardan birini paylaştı. Geçtiğimiz günlerde babasının telefonunda, saldırıdan önce ağabeyi Mahmud ile çekilmiş bir fotoğrafını gören küçük kızın annesine seslendiğini anlatan Dabban, yürekleri dağlayan o diyaloğu şu cümlelerle ifade etti: "Beni yanına çağırıp fotoğraftaki bacağını göstererek 'Anne bak, bacağım burada duruyor. Onu bana uzat da gidip Mahmud'la oynayayım' dedi. Ona bacağının artık gökyüzünde olduğunu söylemek zorunda kaldım. Ertesi sabah uyandığında ise 'Anne, hani bacağım yukarıdaydı? İyileşmiştir artık, getir de oynayayım, çok sıkıldım' dedi. Bir anne olarak bu sorulara cevap vermek, bu acıya dayanmak gerçekten çok zor." Küçük Cemalat, şimdi bir gün yeniden koşabileceği günlerin hayaliyle, sığındıkları çadırda hayata tutunmaya çalışıyor.