Artvində Gözdən Əlil İki Qardaşın Qətiyyətli Həyatı və Təhsil Uğurları

Artvinin Ardanuç rayonunun Bereket kəndində yaşayan doğuşdan görmə qüsuru olan Kamal Köse (74) və onun bacısı Süheyla Köse (56) yarım əsrdən artıqdır ki, kənd həyatının çətinliklərini birlikdə yaşayırlar. Gündəlik işləri paylaşaraq həyatlarına davam edən iki qardaşın ən böyük dəstəkçiləri digər qardaşları Muhammet və Oktay Kösədir.

Kəmal Köse kənddə heyvanlara qulluq, odun doğramaq, soba yandırmaq və bağçılıqla məşğul olsa da, yolları əzbər bildiyi üçün 17 kilometr uzaqlıqdakı şəhər mərkəzinə piyada gedib-gələ bilir. Süheyla Köse isə ev işləri ilə məşğul olur, yemək və çörək bişirir, bağdan məhsul yığır, süd sağır. Süheyla Kösə də qardaşı kimi kəndi və evin ətrafını əzbər bilərək hərəkət edir.

Süheyla Kösenin 36 Yaşında Başlayan Təhsil Mübarizəsi

Uşaqlığından oxumaq arzusunda olan Süheyla Köse bu məqsədinə çatmaq üçün ilk addımı 36 yaşında atıb. Kösə Ankarada oxuduğu böyüklər təhsilində brayl, kompüter və müstəqil hərəkət təhsili alıb, daha sonra orta və liseyi bitirib. Universitet imtahanından da uğurla keçən Köse Atatürk Universiteti Açıq Təhsil Fakültəsinin İctimaiyyətlə Əlaqələr və Tanıtım Departamentini bitirib.

Süheyla Kösenin atası Lətif Köse orta məktəb illərində qızına dərslik oxuyaraq təhsil aldığı müddətdə ona dəstək olub. Universitetdə oxuduğu müddətdə ailə üzvləri və dostları ona kitablar səsləndirərək köməklik ediblər. Qızını ali təhsilli görmək istəyən atası təhsilini bitirmədən dünyasını dəyişdi. 50 yaşında təhsilini başa vuran və diplomunu alan Süheyla Köse diplomunu atasının məzarına aparıb. Süheylanın həyat hekayəsi qardaşı Oktay Köse tərəfindən "Süsü" adlı uşaq kitabına çevrilib.

"Mübarizə etməyə Dəyər, Həyatdan Qəzəblənməməlidirlər"

Oxumaq həvəsinin uşaqlıq illərindən başladığını izah edən Süheyla Köse, "Altı yaşım olanda qardaşlarım məni peyvənd üçün məktəbə aparmışdılar. Uşaqlar oynayarkən "kaş mən də məktəbə gələ biləydim" deyə düşündüm. Qələm, silgi və kitabın qoxusu məni çox təsirləndirdi. Atam orta məktəb kitablarımı oxuyurdu. Yadımdadır, o, bəzən işıq kəsiləndə kerosin lampası ilə oxumağa çalışırdı”. Ailələri əlil övladlarının təhsilinə dəstək olmağa çağıran Kösə, "Övladlarına özlərinə inam aşılamalıdırlar. Onlara bir işdə kömək etməlidirlər. Heç bir valideyn əbədi yaşamır. Övladları heç olmasa özünə bir kasa şorba tökəcək, ya da bir stəkan su alacaq qədər özünə inam qazanmalıdır. Təhsil də çox önəmlidir. Mənim əlil dostlarım, həyat mübarizəsi pis olmasın. Çiçəyin qoxusu, pişiyi qucaqlamaq, hətta heyvana toxunmaq həyata bağlanmaq üçün bir səbəbdir”. danışdı.

Kənddə həyatlarını öz imkanları ilə davam etdirdiklərini bildirən Kamal Köse, "Allaha şükür, heç kimə ehtiyacımız yoxdur. Özümüz idarə edirik" deyərək bacısının uğurundan qürur duyduğunu dilə gətirib. Süheyla və Kamalla böyüdükcə empatiya qurma qabiliyyətini inkişaf etdirdiyini deyən Oktay Köse, "Sağlam bir insanın bir hadisəyə baxışı ilə əlil baxışını birləşdirəndə fərqli bir şey ortaya çıxır. Fərqli, vicdanlı və insanca böyüyürsən" dedi. Oktay Kösə yazdığı uşaq kitabı ilə bağlı "Əlil insanın yolu açılsa nələrə nail ola biləcəyini uşaqlara nümunə göstərmək üçün yazdım" dedi.