12 yil davomida uyining kalitini saqlagan 75 yoshli suriyalik Abbosning qayg'uli qaytishi: Ochilishga eshik ham topa olmadi.

Suriyadagi fuqarolar urushidan so'ng o'z yurtini tashlab ketishga majbur bo'lgan millionlab odamlardan biri 75 yoshli Abbos 12 yil davomida uyining kalitini cho'ntagida ko'tarib, qaytish kuni orzusi bilan yashadi. Biroq, u Suriya-Turkiya chegarasi yaqinida joylashgan Raqqa shahridagi Solib qishlog‘iga qaytgach, bolaligini oilasi bilan o‘tkazgan va eng yaxshi xotiralarni to‘plaganida, hayotidagi eng katta zarbani boshidan kechirdi. Yillar davomida saqlagan kaliti bilan ochishga umid qilgan otasining uyidan faqat ulkan vayronalar uyumi qoldi.

Orzular barbod bo'ldi: 12 yillik umidning oxiri

Buyuk hafsalasi pir bo'lganini va qayg'uli qaytish safarini tasvirlagan Abbos yo'lga chiqqanda uyini asosan tik turgan holda ko'rishini kutganini aytdi. Eng katta orzusi oilasi bilan eski tartibga qaytish ekanini ta'kidlagan qayg'uli chol, "Bizning yagona orzuimiz uyimizga qaytish edi. Qaytganimizda uyimizni qanday bo'lsa, shunday qilib topamiz va faqat tozalash va tartibga solish kifoya qiladi, deb o'ylagandik" dedi. U duch kelgan manzarani ko‘rib, barcha umidlari qanday barbod bo‘lganini aytdi.

Choʻntagidan chiqarib olgan zanglagan kalitni koʻrsatib, Abbos boshidan kechirgan dramasini shunday soʻz bilan yakunladi: "Uyimning kalitini koʻp yillar davomida avaylab saqlagan edim. Ammo eshikning vayronalari va vayronalarigina qolgan edi. Men qaytib, akam va bolalarim bilan uyimga kirishni umid qilgandim, lekin uyim vayronalariga duch keldim”.

YPG terror tashkilotidan ortda qolgan vayronagarchilik: 90 foiz vayron qilingan

Besh farzandning otasi bo'lgan 75 yoshli Abbos o'zi tug'ilib o'sgan yer va qishloqdagi boshqa barcha inshootlarning vayron bo'lishidan bevosita YPG terror tashkilotini javobgar deb hisobladi. Qishloqdagi vayronagarchilikning dahshatli darajaga etganiga e'tibor qaratgan Abbos, "Qishloqdagi vayronagarchilik 90 foizdan ortiq. Uylarning ko'pchiligi butunlay qazilgan va minalar bilan portlatilgan" deya mintaqadagi tizimli vayronagarchilikni ochib berdi.

O'tmishda mintaqada hukm surgan tinchlik va birodarlik muhitiga to'xtalib o'tgan Abbos, turli etnik kelib chiqishi odamlarning tinch-totuv yashaganini ta'kidladi. Kurd qo'shnilari bilan mustahkam aloqalarini tushuntirgan chol, "Kurdlar bilan qarindosh edik, birodardek yashardik. O'rtamizda nihoyatda kuchli va buzilmas munosabatlarimiz bor edi" dedi va terror tashkilotining mintaqadagi ijtimoiy tuzumga katta zarar yetkazganini bildirdi.

Onaning so'nggi xotirasi g'oyib bo'ldi: "Yo'q qilish so'zi etarli emas"

Abos, uyining bog'idagi, soyasi ostida sovib, oilasi bilan yillar davomida suhbatlashib yurgan yong'oq daraxtlaridan bir iz ham qolmaganini aytib, qishloqdagi vayronagarchilikni so'z bilan ta'riflab bo'lmasligini aytdi. Xarobalar orasida kezib yurib, ho‘l ko‘zlari bilan o‘tmish izlarini qidirgan Abbos, eng avvalo, onasidan meros bo‘lib qolgan ko‘zguni topish umidida ekanini aytdi.

Onasining xotirasini izlab ko‘z yoshlarini tiya olmagan suriyalik Abbos: "U ko‘zgu onamdan qolgan. Ota-onam menga qoldirgan eng qimmatli xotira edi. Qaytgach, uni ham topa olmadim", dedi va o‘zining nafaqat beton qoziqlarini, balki o‘tmishini, oilasining barcha ma’naviy qadriyatlarini ham yo‘qotganini aytdi. O‘zi boshdan kechirayotgan dardni ta’riflashga qiynalgan chol o‘z so‘zini shunday yakunladi: “Uylar qolmadi, daraxtlar ham qolmadi, hamma narsa yonib, vayron bo‘ldi. Bu yerda boshdan kechirilgan shafqatsizlik va yo‘qotishlarni ta’riflashga “halokat” so‘zi yetarli emas”.