Avtobusda bir təsadüflə başlayan 25 illik sevgi səyahəti: Şivazar Akdere'nin Ruhlandırıcı Könüllü Analığı

İstanbulun izdihamlı avtobuslarından birində başlayan təsadüfi səyahət, əsrin dörddə birini əhatə edən nəhəng sevgi körpüsünə çevrildi. Yeşilköydən Fındıkzadəyə gedən avtobusda eşitdiyi söhbətdən sonra 75 yaşlı Şivazar Akdere 25 ildən artıqdır ki, “Şivazar Anaları” olaraq dövlət himayəsində olan uşaqların həyatına toxunur. Anadolu Agentliyinin "Dövlət Qorumasında Uşaqlara Həsr Edilmiş Həyatlar" fayl araşdırması çərçivəsində həyat hekayəsi ortaya çıxan Akdere, sevgi və şəfqətin sonsuz gücünü ortaya qoyur.

Qocalar Evlərindən Uşaq Evlərinə Qəlb Körpüsü

1951-ci ildə Kosovoda doğulan və hələ 10 yaşında ikən ailəsi ilə birlikdə İstanbula köçən Şivazar Akderenin həyatı hər dövrdə əməkdaşlıq və həmrəyliklə formalaşıb. Kosovo Dərnəyinin Fındıkzadədəki qocalar evində illərlə qocalara qulluq edən, xeyriyyə bazarları təşkil edərək onlara dəstək olan Akderenin can damarı Yeşilköyə köçdükdən sonra tamam başqa istiqamət göstərib. Köhnə qonşularını ziyarət etmək üçün getdiyi avtobusda iki qadının Uşaq Evləri Saytı haqqında danışdığını eşidən Akdere ertəsi gün böyük maraqla bu qurumu ziyarət etmək qərarına gəlib. Qapıdan içəri girdiyi ilk an onun üçün yeni bir həyatın başlanğıcı idi. Onu sevgi ilə qucaqlayan uşaqların “Ana, nə vaxt gələcəksən, nə vaxt əlimizdən tutacaqsan?” səsini eşidən Akdere, evə qayıdan kimi bütün vaxtını bu uşaqlara həsr edəcəyini ərinə bildirib.

O, Onları Təkcə Yedirmədi, Həyata Hazırladı

Ailə və Sosial Xidmətlər Nazirliyinin İstanbul Ailə və Sosial Xidmətlər İl Müdirliyinin Uşaq Evləri Saytında 25 il əvvəl başlayan bu macəra adi bir ziyarətçidən çox uzaqlaşıb. Akdere o zaman müəssisədə qalan 30 uşağın hər birinə bir-bir baxırdı; O, Müzeyyen Anne, Esra Xanım və Melahat Anne kimi digər könüllü qadınlarla əl-ələ verərək mətbəxə daxil olub. Dövlətin göndərdiyi yeməklərlə uşaqlara isti yeməklər bişirib, Ramazan ayında oruc tutan gənclər üçün sahur süfrələri hazırlayıb. Lakin onun vizyonu təkcə qida ehtiyaclarını qarşılamaqla məhdudlaşmırdı. O, uşaqların təhsilini dəstəkləmək üçün təqaüdlər tapdı, məktəb kitabları verdi və onları sürücülük vəsiqəsi kurslarına yönəltdi. Uşaqların yay tətilində boş qalmaması, peşə sahibi olmaları üçün ətrafdakı esnaflarla görüşüb, onlara iş imkanı yaradıb. Tanışlarını tekstil sənayesinə cəlb edərək yataqxanaların çarpayı, yorğan kimi fiziki ehtiyaclarını qarşılayan Akdere uşaqları cəmiyyətə qaytarmaq üçün əsl ana kimi mübarizə aparıb.

Unudulmaz Xatirələr "Gəlin Özə Klikləyin"dən Toy Fotolarına qədər

Çörək əsr davam edən bu proses Şivazar Akderenin yaddaşında silinməz izlər buraxdı. Müəssisədə işləyən və qalmağa yeri olmadığı üçün 10 yaşlı qızını da gətirmək məcburiyyətində qalanAyşe adlı ananın vəziyyətinə biganə qala bilməyən Akdere dərhal özünü təşkil edib, kiçik qızı məktəbə yazdırıb, formasını alıb, Halka mebelli ev tikərək ailəyə yeni həyat bəxş edib. Digər şirin xatirə onun 8 yaşlı Kamalla dialoqu oldu. Heç vaxt qalstuksuz gəzməyən balaca Kamalın ona yaxınlaşıb “Ana, gəl, toxuma basaq” dediyini heç unutmayan Akdere, bu gün də nəvələrinə “Toxum basaq” deyərək bu sevgi dolu mirası yaşatmağa davam edir. 5 yaşında quruma gələrək böyüyüb ailə quranSuatın toyunda bəy tərəfi üçün şəkil çəkilərkən tənha gəncin dostuÖzayla ailə şəklinə qaçması Akderenin həyatının ən duyğulu anlarından biri kimi yaddaşlarda qalıb.

İllər keçsə belə qırılmayan sıx bağlar

Səhhətindəki problemlərə görə əvvəlki kimi quruma gedə bilməsə də, Şivazar Akderenin uşaqları ilə bağı heç vaxt qırılmayıb. Türkiyənin hər yerindən, hətta Ankaradan sırf onun əlini öpməyə gələn keçmiş övladları evlənərkən ilk olaraq “Şivazar Ana”larını çağırır, ondan toy şahidi olmasını xahiş edir, körpələrinin müjdəsini onunla bölüşürlər. Küçədə görüşərkən bir-birini qucaqlayan gənclərin özlərini xatırlatmaq üçün uşaqlıq fotolarını göstərdiyini anlayan Akdere “Bir-birimiz üçün zəhmətimiz boşa getmədi”deyərək böyük qürur hissi keçirir. Uşaqların maddi yardımdan da ən çox sevgi və şəfqətə ehtiyacı olduğunu vurğulayan Akdere bütün cəmiyyətə səslənir və uşağın həyatına toxunmağın bəzən sadəcə isti bir qucaqlaşma ilə başladığını xatırladır.