Avtobusda tasodif bilan boshlangan 25 yillik sevgi sayohati: Shivazar Akderening ilhomlantiruvchi koʻngilli onaligi

Istanbulning gavjum avtobuslaridan birida boshlangan tasodifiy sayohat chorak asr davomida ulkan sevgi koʻprigiga aylandi. 75 yoshli Shivazar Akdere Yeşilkoʻydan Fındıkzadega ketayotgan avtobusda eshitgan suhbatidan soʻng 25 yildan ortiq vaqtdan beri "Shivazar onalari" sifatida davlat himoyasidagi bolalar hayotiga toʻxtalib kelmoqda. Anadolu agentligining "Davlat himoyasidagi bolalarga bagʻishlangan hayotlari" fayl tadqiqoti doirasida hayot hikoyasi oshkor etilgan Akdere, sevgi va rahm-shafqatning cheksiz kuchini ochib beradi.

Qariyalar uyidan bolalar uyigacha boʻlgan qalblar koʻprigi

1951 yilda Kosovoda tugʻilgan va atigi 10 yoshida oilasi bilan Istanbulga koʻchib kelgan Shivazar Akderening hayoti har davrda hamkorlik va birdamlik bilan shakllandi. Kosovo assotsiatsiyasining Fındıkzadedagi qariyalar uyida yillar davomida qariyalarga gʻamxoʻrlik qilgan va xayriya bozorlari uyushtirib, ularni qoʻllab-quvvatlagan Akderening hayot chizigʻi, Yeşilkoʻyga koʻchib oʻtganidan keyin butunlay boshqacha yoʻnalish koʻrsatdi. Eski qoʻshnilarini koʻrish uchun kelgan avtobusda ikki ayolning Bolalar uylari sayti haqida gaplashayotganini eshitgan Akdere, ertasi kuni katta qiziqish bilan ushbu muassasaga tashrif buyurishga qaror qildi. Eshikdan kirgan birinchi lahza uning uchun yangi hayotning boshlanishi edi. Oʻzini mehr bilan quchoqlagan bolalarning “Onajon, qachon kelasiz, qachon qoʻlimizni tutasiz?”ni eshitib, koʻz yoshlarini tiya olmagan Akdere, uyiga qaytishi bilan butun vaqtini shu bolalarga bagʻishlashini turmush oʻrtogʻiga aytdi

.

U ularni shunchaki boqmagan, balki hayotga tayyorlagan

25 yil oldin Oila va Ijtimoiy Xizmatlar Vazirligining Istanbul Oila va Ijtimoiy Xizmatlar Viloyat boshqarmasining Bolalar uylari saytida boshlangan bu sarguzasht oddiy bir tashrif buyuruvchidan ancha uzoqlashdi. Akdere oʻsha paytda muassasada qolgan 30 nafar bolaning har biriga birin-ketin gʻamxoʻrlik qildi; UMüzeyyen Anne, Esra Hanim va Melahat Anne kabi boshqa koʻngilli ayollar bilan qoʻl berib oshxonaga kirdi. Davlat tomonidan yuborilgan oziq-ovqatlar bilan bolalarga issiq ovqat pishirgan, Ramazon oyida roʻza tutayotgan yoshlar uchun sahur dasturxoni yozgan. Ammo uning qarashlari faqat ovqatlanish ehtiyojlarini qondirish bilan cheklanib qolmadi. U bolalar taʼlimini qoʻllab-quvvatlash uchun stipendiyalar topdi, maktab kitoblari bilan taʼminladi va ularni haydovchilik guvohnomasi kurslariga yoʻnaltirdi. Bolalarning yozgi taʼtilda bekor oʻtirmasligi, kasb-hunar egallashi uchun atrofdagi hunarmandlar bilan uchrashib, ularni ish bilan taʼminladi. Tanishlarini toʻqimachilik sanoatiga jalb qilish orqali yotoqxonalarning yotoqxona, yorgan kabi jismoniy ehtiyojlarini qondirgan Akdere, bolalarni jamiyatga qaytarish uchun haqiqiy ona kabi kurashdi.

Unutilmas xotiralar, "Keling, bosamiz"dan toʻy fotosuratlarigacha

Chorak asr davom etgan bu jarayon Shivazar Akdere xotirasida oʻchmas iz qoldirdi. Muassasada ishlagan, qoladigan joyi yoʻqligi uchun 10 yoshli qizini oʻzi bilan olib kelishga majbur boʻlganAyshe ismli onaning ahvoliga befarq qola olmagan Akdere, darhol oʻzini-oʻzi tartibga solib, qizchani maktabga yozdirib, formasini sotib olib, Halka mebelli uy qurib, oilaga yangi hayot sovgʻa qildi. Yana bir shirin xotira uning 8 yoshli Kamol bilan suhbati boʻldi. Hech qachon galstuksiz yurmagan jajji Kamolning yoniga kelib, “Onajon, keling, urugʻlarni bosamiz”deganini unutmaydigan Akdere, bugun ham nevaralariga “Urugʻ chertamiz” deya bu mehrli merosni saqlab qolishda davom etmoqda. 5 yoshida muassasaga kelib, ulgʻayib turmush qurganSuatning toʻyida kuyov tarafga suratga tushayotgan paytda yolgʻiz yigit dugonasiOʻzay bilan oilaviy suratga yugurdi va bu Akderening xotirasida hayotidagi eng hayajonli lahzalardan biri

gidek saqlanib qoldi.

Yillar oʻtsa ham uzilmaydigan qattiq rishtalar

Sogʻligʻi bilan bogʻliq muammolar tufayli muassasaga tez-tez bora olmasa-da, Shivazar Akderening farzandlari bilan aloqasi hech qachon uzilmagan. Uning qoʻlini oʻpish uchun Turkiyaning turli burchaklaridan, hattoki Anqaradan ham kelgan sobiq farzandlari turmushga chiqqach, avvaliga “Shivazar onasi” deb chaqirib, toʻy guvohi boʻlishini soʻrab, chaqalogʻining xushxabarini u bilan baham koʻrishadi. Koʻchada uchrashib quchoqlashgan yoshlar oʻzlarini eslatish uchun bolalikdagi suratlarini koʻrsatishini tushungan Akdere, “Bir-birimiz uchun qilgan saʼy-harakatlarimiz besamar ketmadi”deb katta gʻurur his qilmoqda. Bolalarning moddiy yordamdan tashqari sevgi va rahm-shafqatga ham eng koʻp muhtojligini taʼkidlagan Akdere, butun jamiyatni chaqiradi va bolaning hayotiga tegish baʼzan faqat iliq quchoqlashdan boshlanishini eslatadi.