Avtobusda tasodif bilan boshlangan 25 yillik sevgi sayohati: Shivazar Akderening ilhomlantiruvchi ko'ngilli onaligi

Istanbulning gavjum avtobuslaridan birida boshlangan tasodifiy sayohat chorak asr davomida ulkan sevgi ko'prigiga aylandi. 75 yoshli Shivazar Akdere Yeşilko'ydan Fındıkzadega ketayotgan avtobusda eshitgan suhbatidan so'ng 25 yildan ortiq vaqtdan beri "Shivazar onalari" sifatida davlat himoyasidagi bolalar hayotiga to'xtalib kelmoqda. Anadolu agentligining "Davlat himoyasidagi bolalarga bag'ishlangan hayotlari" fayl tadqiqoti doirasida hayot hikoyasi oshkor etilgan Akdere, sevgi va rahm-shafqatning cheksiz kuchini ochib beradi.

Qariyalar uyidan bolalar uyigacha bo'lgan qalblar ko'prigi

1951 yilda Kosovoda tug'ilgan va atigi 10 yoshida oilasi bilan Istanbulga ko'chib kelgan Shivazar Akderening hayoti har davrda hamkorlik va birdamlik bilan shakllandi. Kosovo assotsiatsiyasining Fındıkzadedagi qariyalar uyida yillar davomida qariyalarga g'amxo'rlik qilgan va xayriya bozorlari uyushtirib, ularni qo'llab-quvvatlagan Akderening hayot chizig'i, Yeşilko'yga ko'chib o'tganidan keyin butunlay boshqacha yo'nalish ko'rsatdi. Eski qo'shnilarini ko'rish uchun kelgan avtobusda ikki ayolning Bolalar uylari sayti haqida gaplashayotganini eshitgan Akdere, ertasi kuni katta qiziqish bilan ushbu muassasaga tashrif buyurishga qaror qildi. Eshikdan kirgan birinchi lahza uning uchun yangi hayotning boshlanishi edi. O‘zini mehr bilan quchoqlagan bolalarning “Onajon, qachon kelasiz, qachon qo‘limizni tutasiz?”ni eshitib, ko‘z yoshlarini tiya olmagan Akdere, uyiga qaytishi bilan butun vaqtini shu bolalarga bag‘ishlashini turmush o‘rtog‘iga aytdi

U ularni shunchaki boqmagan, balki hayotga tayyorlagan

25 yil oldin Oila va Ijtimoiy Xizmatlar Vazirligining Istanbul Oila va Ijtimoiy Xizmatlar Viloyat boshqarmasining Bolalar uylari saytida boshlangan bu sarguzasht oddiy bir tashrif buyuruvchidan ancha uzoqlashdi. Akdere o'sha paytda muassasada qolgan 30 nafar bolaning har biriga birin-ketin g'amxo'rlik qildi; UMüzeyyen Anne, Esra Hanim va Melahat Anne kabi boshqa ko'ngilli ayollar bilan qo'l berib oshxonaga kirdi. Davlat tomonidan yuborilgan oziq-ovqatlar bilan bolalarga issiq ovqat pishirgan, Ramazon oyida ro‘za tutayotgan yoshlar uchun sahur dasturxoni yozgan. Ammo uning qarashlari faqat ovqatlanish ehtiyojlarini qondirish bilan cheklanib qolmadi. U bolalar ta'limini qo'llab-quvvatlash uchun stipendiyalar topdi, maktab kitoblari bilan ta'minladi va ularni haydovchilik guvohnomasi kurslariga yo'naltirdi. Bolalarning yozgi ta’tilda bekor o‘tirmasligi, kasb-hunar egallashi uchun atrofdagi hunarmandlar bilan uchrashib, ularni ish bilan ta’minladi. Tanishlarini to‘qimachilik sanoatiga jalb qilish orqali yotoqxonalarning yotoqxona, yorgan kabi jismoniy ehtiyojlarini qondirgan Akdere, bolalarni jamiyatga qaytarish uchun haqiqiy ona kabi kurashdi.

Unutilmas xotiralar, "Keling, bosamiz"dan to'y fotosuratlarigacha

Chorak asr davom etgan bu jarayon Shivazar Akdere xotirasida o'chmas iz qoldirdi. Muassasada ishlagan, qoladigan joyi yo'qligi uchun 10 yoshli qizini o'zi bilan olib kelishga majbur bo'lganAyshe ismli onaning ahvoliga befarq qola olmagan Akdere, darhol o'zini-o'zi tartibga solib, qizchani maktabga yozdirib, formasini sotib olib, Halka mebelli uy qurib, oilaga yangi hayot sovg'a qildi. Yana bir shirin xotira uning 8 yoshli Kamol bilan suhbati bo‘ldi. Hech qachon galstuksiz yurmagan jajji Kamolning yoniga kelib, “Onajon, keling, urug‘larni bosamiz”deganini unutmaydigan Akdere, bugun ham nevaralariga “Urug‘ chertamiz” deya bu mehrli merosni saqlab qolishda davom etmoqda. 5 yoshida muassasaga kelib, ulg‘ayib turmush qurganSuatning to‘yida kuyov tarafga suratga tushayotgan paytda yolg‘iz yigit dugonasiO‘zay bilan oilaviy suratga yugurdi va bu Akderening xotirasida hayotidagi eng hayajonli lahzalardan biri

Yillar o'tsa ham uzilmaydigan qattiq rishtalar

Sog'lig'i bilan bog'liq muammolar tufayli muassasaga tez-tez bora olmasa-da, Shivazar Akderening farzandlari bilan aloqasi hech qachon uzilmagan. Uning qo‘lini o‘pish uchun Turkiyaning turli burchaklaridan, hattoki Anqaradan ham kelgan sobiq farzandlari turmushga chiqqach, avvaliga “Shivazar onasi” deb chaqirib, to‘y guvohi bo‘lishini so‘rab, chaqalog‘ining xushxabarini u bilan baham ko‘rishadi. Ko‘chada uchrashib quchoqlashgan yoshlar o‘zlarini eslatish uchun bolalikdagi suratlarini ko‘rsatishini tushungan Akdere, “Bir-birimiz uchun qilgan sa’y-harakatlarimiz besamar ketmadi”deb katta g‘urur his qilmoqda. Bolalarning moddiy yordamdan tashqari sevgi va rahm-shafqatga ham eng ko'p muhtojligini ta'kidlagan Akdere, butun jamiyatni chaqiradi va bolaning hayotiga tegish ba'zan faqat iliq quchoqlashdan boshlanishini eslatadi.