Sakaryada Ərinin Ölümündən Sonra 1 Kisə Unla Biznesə Başlayan Əlil Qadın 3 Uşağını Yetişdirdi

Sakaryanın Serdivan mahalının Beşevler rayonunda yaşayan 54 yaşlı, yüzdə 50 şikəst Muazzez Akdoğdu, həbsdə olmasına və ölümündən sonra qalan borcları səbəbiylə böyük maddi sıxıntılar yaşamasına baxmayaraq, bir çuval unla başladığı ev istehsalı ilə 3 uşağını böyütməklə ömür sürdü. Qış aylarında hər gün cırıq başmaqlarda işləmiş, evinin bir küncündə istehsal etdiyi əriştə, qurudulmuş xəmir, tarxana, paxlava, xəmir və sarğıları sataraq ailəsini dolandırırdı.

"Əlillik yoxdur" deyən gündə 150 pancake satır.

Bu gün Serdivan Kəndli Bazarında pancake dükanı işlədən Akdoğdu, bir əlini tam istifadə edə bilməsə də, gündə 50-150 arasında pancake sataraq dolanmağa davam edir. Fiziki qüsurunun istehsal etməyə mane olmadığını vurğulayan Muazzez Akdoğdu, "Burada aça bilmədiyim əli ilə pancake hazırlayıb sata bilirəm. Mən yüzdə 50 əliləm. Əlil olan özünü əlil saymasın. Əlillik yoxdur. Gündə ən az 50 edirəm, bir müddət sonra hərdən 150-yə çata bilirəm. Hər gün 150, düşünürəm ki, özümüzlə 3-5 qadın aparıb onlara pul qazandırardıq, mənim də çoxlu müştərim var”. Yaxşı, mən şən olmağa çalışıram. Bəzilərinə az pul verirəm, bəzilərinə daha çox pul verirəm. Müştərilər pulu və ya çantalarını unudurlar və mən geri qaçıb onları aparıram. Mən onlara daha müştəri demirəm, qəbul edirəm. Biz anlaşırıq” dedi.

Bir kisə unla başlayan sahibkarlıq hekayəsi

Həyat yoldaşının kolon xərçəngindən müalicə aldığını, daha sonra yol qəzası nəticəsində dünyasını dəyişdiyini bildirən Akdoğdu, sıfırdan başlayan prosesi bu sözlərlə izah etdi: “Həyat yoldaşım yol qəzasında dünyasını dəyişəndə işə başladım. Gündəlik maaşlara getdim, təmizlik etdim, məktəb işləri ilə məşğul oldum. Qış günlərində iş yox idi. Ona görə də əlimdə olan hurda telefonla sosial mediaya getdim. Bir qadının nəsə satdığını gördüm. Ondan soruşdum, bunu necə edəcəyimi söylədi. Beləliklə, başladım; paxlava, pasta, sarma, erişte, tarhana... Hepsini sosyal medyaya yüklemeye başladım, beğendiler. Bu şəkildə uşaqlarımı okula da gönderdim, böyüttüm de. Gün geldi aç kaldık. 94 ildə eşim vefat etti. Vəfat etmədən əvvəl xəstələndi, kolon kanseri oldu. Hastanelerde gezindik. Eşim ölünce ayağa qalxdım. Bir çuval un aldım. Evim eskiydi ama bir köşesini temizledim. Aldığım un ile erişte yaptım, quru yufka yaptım, tarhana yaptım. Onları satdım, o da çoğaldı. Müştərilər qəbul etdilər, qapıma gəldilər. Mənim maşınım yox idi. Maşınım olsaydı, imkanım olmazdı, bacardığım qədər etdim”.

Kənddəki digər qadınların da istehsala qatılmaları və öz pullarını qazanmaları üçün mübarizə apardığını ifadə edən Muazzez Akdoğdu, keçmişdə yaşadığı çətinlikləri bu ifadələrlə dilə gətirdi:“Həmişə qadınlarla danışırdıq. Hamı nəsə etmək istəyirdi, amma heç kimin imkanı yox idi. Evdə mürəbbə hazırlayırlar, amma kimə nə aparacaqlarını bilmirlər. Ərləri dəstəkləmir. Bir gün evdə oturarkən əlimə dəftər götürüb kəndi gəzməyə çıxdım. Mən bacaracağam deyən qadınların hamısının adını götürdüm, muhtara dedim. 'Biz bir şey etmək istəyirik' dedim. 'Bize bir kooperatif kur' dedim. Köylü qadınlar olaraq ürettiklerimizi Sakarya daxilində satalım dedik, olmadı. Ben de dedim ki, pazar yeri kuralim. Ben yüzde 50 engelliyim. Mən çalışa bilirəm hər kəs çalışır. Eşim kaza keçirincə biz çox zorluklar çəkdik. Gün geldi milletin kurtlu unlarını aldım, çocuklarıma yemek yaptım. Hapishanelere düştüm eşimin borcu yüzünden. Uşaqlarımı okula gönderemedim. Kışın ortasında ayağımda yırtık terlik ilə təmizliyə ya da gündəlik maaşa getdim”